Ο θάνατος σου η ζωή μου
Σήμερα διάβασα για την επικείμενη στράτευση των νέων στα 18. Μια προσπάθεια της "πατρίδας" να μην ξεφεύγει κανένας από το "χρέος" απέναντι της. Είναι γεγονός ότι αν με μαντρώσεις σε αυτή την ηλικία, αμέσως μετά το λύκειο, δύσκολα θα σου ξεφύγω. Αν όμως αφήσεις χρόνο σε κάποιον να σπουδάσει, να ζήσει, να σκεφτεί, να παρατηρήσει, να κρίνει. Τότε είναι πιθανό να σου ξεφύγει.
Με τον τρόπο αυτό, υπολογίζουν στο υπουργείο Εθνικής Αμυνας ότι θα αυξηθούν οι στρατεύσιμοι κατά 30.000. Σύμφωνα με τo υπουργείο Αμυνας, από το σύνολο όσων κλήθηκαν να υπηρετήσουν το 2004, μόνον ένας στους τρεις κατετάγη. Οι υπόλοιποι πήραν αναβολές στράτευσης ή απαλλαγές για λόγους υγείας. Και, όπως δείχνουν τα στοιχεία, από τον αριθμό όσων παίρνουν αναβολή μόνο ποσοστό 60% παρουσιάζεται τελικά για να υπηρετήσει τη θητεία του. (πηγή: Ελευθεροτυπία).
Μερικές φορές φέρνω στο μυαλό μου ένα περιστατικό που έζησα μικρός (μικρότερος δηλαδή γιατί μικρός είμαι ήδη). Εκεί που μεγάλωσα, όπως και σε αρκετές πόλεις που "απειλούνται" από την επικείμενη εισβολή, όχι του «εχθρού», αλλά ανίκανων πολιτικών υπάρχει ένα μεγάλο στρατόπεδο. Γιατί είναι γεγονός πως ένα μέρος του ελλείμματος της τοπικής οικονομίας κάθε νομού καλύπτεται από τα στρατόπεδα.
Θυμάμαι πως όταν αυτοί οι φαντάροι είχαν έξοδο, ξεχώριζαν σαν τη "μύγα μες το γάλα" στη μικρή συντηρητική μας πόλη. Οι περισσότεροι δεν είχαν διάθεση για περαιτέρω κοινωνικοποιήσεις με ντόπιους εκτός και αν ήταν γένους θηλυκού. Μια μέρα όμως κατά τύχη έπιασα κουβέντα με ένα παιδί που μόλις είχε παρουσιαστεί. Καλός τύπος. Κάποιο κοινό ενδιαφέρον μας έφερε σε επαφή... που δεν έχει σημασία. Εγώ είχα πολλές απορίες σχετικά με το πως είναι μέσα στο στρατόπεδο η ζωή και συνεχώς τον ρωτούσα. Βρισκόμουν στο στάδιο που πίστευα ότι κάτι χρωστάω σε κάποια πατρίδα και μπορεί να εκπληρωθεί μόνο με μάντρωμα σε συρματόπλεγμα. Όλοι μου έλεγαν θα πας, θα πας και θα δεις.
Μια μέρα συναντηθήκαμε σε μια κεντρική πλατεία και μαζί του ήρθε και ένα άλλο παιδί. Τότε εμένα μου φαίνονταν και οι δυο πολύ μεγάλοι σε ηλικία, τώρα που το σκέφτομαι όμως μόνο παιδιά μπορώ να τους αποκαλέσω. Κατά τη διάρκεια μιας συζήτησης που ξεκίνησαν μπροστά μου άκουσα τα εξής:
- Ρε μαλάκα τι έγινε με τον (τάδε). Του είπες τίποτα άλλο? Τσίτωσέ τον ρε μαλάκα να τελειώνουμε.
- Χτες ήταν έτοιμος τον είχαν πιάσει τα κλάματα και του τα έχωσα καλά.
Εκείνη τη στιγμή τους ρώτησα τι έγινε. Τότε μου είπαν.
- Έχουμε στο θάλαμο μια "αδερφή" που δε στέκει καλά και προσπαθώ να τον τσιτώσω να αυτοκτονήσει. ¨Όπου τον πετύχω τον ταράζω!
Τι είχε συμβεί? Κάποιος, κάπου τους είχε πει ότι σε περίπτωση που κατά τη διάρκεια της θητείας σου κάποιος αυτοκτονήσει (τραυματιστεί θανάσιμα κατά το ΓΕΣ) και είσαι παρών δικαιούσαι απαλλαγή. Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω κατά πόσο αυτό προβλέπεται από τους κανονισμούς όμως το πάθος τους απέναντι στην "αδερφή" μου φτάνει. Είχαν και οι δύο παθιαστεί και για αρκετή ώρα συνέχιζαν να συζητούν για το τι μπορούν να κάνουν. Σχεδίαζαν και σχεδίαζαν....
Από εκείνη την ημέρα δεν τον ξανασυνάντησα ενοχλημένος από αυτό που έζησα. Τώρα που το σκέφτομαι ίσως πολλοί στη θέση του να κάναμε το ίδιο. Ίσως πάντα κάποιος πρέπει να είναι σε χειρότερη κατάσταση από εμάς για να ξέρουμε ότι "Υπάρχουν και χειρότερα". Ίσως πάντα να χρειαζόμαστε τον "τρελό του χωριού", είτε στο σχολείο, είτε στο στρατό.
Αφού όπως λένε κάποιοι γελοίοι ψευτοπατριώτες: "Αυτός αν δεν αυτοκτονούσε μέσα στο στρατό θα αυτοκτονούσε έξω".
Ουτε μια ώρα στο στρατό!
RSS Feed για αυτό το θέμα
Τo σχόλιό σας